Esbardallo logo existo
Inicio > Historias > Paseo
> Paseo <

Xa tiña gañas, pero non ocasión. O caso é que dende hai uns días a liña eléctrica que suministra corrente ás farolas da miña aldea está inoperativa, a os arredores da miña casa están a escuras, unha fermosísima paisaxe nocturna de escuridade salpicada polas farolas das aldeas veciñas, pero nada que chegue a molestar.

A pena é que ata hoxe todas as noites chovía, ata hoxe.

Rematei a miña sesión de rol por irc cedo e aprobeitei. Saquei á miña cadela Roca, que dende a morte do seu compañeiro síntese triste soa e aburrida, e fun dar un paseo. A lúa está case chea, só faltan dous días para que esté pletórica, na noite de este sábado a domingo, cando coincidirá que a terra se porá entre o sol e ela e teremos unha eclipse de lúa. O tempo non vai acompañar pero oxalá todos se trabuquen e teñamos unha noite coma ista.

O meu paseo levoume cara o norte, a cinco minutos da miña casa hay un descampado chan rodeado de outeiros e pinos, ningunha luz artificial se ve dende alí, non sendo o resplandor de Santiago cando hay pouca lúa, hoxe non se notaba nin eso.

Para chegar hai que pasar por un carreiro que me encanta, é case un túnel, un burato amplo sobre unha masa verde, ou cando é denoite un burato negro rodeado dun negro máis escuro. Tan só o resplandor plateado nas follas dos carballos rompe coa ilusión. E realmente fermoso como todas as cores desaparecen na escuridade e só percibes siluetas e distintos tons de negro. Sorprendeume o aire, estaba cargado de matices, unha suave e cálida brisa do sur que aumentaba a sensación de calma que había no ambente. Unha paisase plana, silenciosa, escura, có cisne achegándose ó horizonte polo noroeste e orión amosándose altivo mentres persegue á lúa.

Roca non se cansou de correr, chimpando de olor en olor, correndo polos prados e escoitando cando nos achegábamos ás silveiras. Probabelmente emocionada por algún olor a coello, que estamos en tempada de caza e nestos tempos soen ceibar algúns. De vez en cando viña a correr onda min a buscar ou dar algún mimo. De vez en cando escóndome dela e silvo, e deixo que de unhas voltas ata que me atopa. E un vello xogo que temos entre nós, pero xa non se pon nerviosa coma as primeiras veces.

Vota de menos ó seu compañeiro, e eu tamén. Estos paseos eran máis divertidos cando me acompañaban os dous. El soía estar mais pendente de min, coma atrapado entre as gañas de acompañarme e o afán exploratorio dela, eu soíalle mandar correr tras de Roca, e facíame caso, un anaco, antes de voltar comigo. Si, eran mais divertidos antes estos paseos nocturnos, e ata xuraría que as estrelas brilaban mais.

2003-11-07, 08:38 | 1 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://esbardalladas.blogalia.com//trackbacks/12781

Comentarios

1
De: Jeremy Vedder Fecha: 2019-02-18 01:47

Escribe más, eso es todo lo que tengo que decir. Literalmente, parece que confiaste en el video para demostrarlo. Definitivamente sabes de qué estás hablando, ¿por qué deshacerte de tu inteligencia solo por publicar videos en tu blog cuando podrías darnos algo interesante para leer? scary games free



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 18.209.104.7 (fb5d9b40de)
Comentario
¿Cuánto es: diez mil + uno?


Cosas viejas
<Julio 2019
Lu Ma Mi Ju Vi Sa Do
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

Documentos

Categorías

Blogalia

Blogalia

© akin